रिकाम्या वर्ग.....
रिकाम्या वर्गात… — श्री. सुभाष शिंदे, कलाशिक्षक, स्काऊट मास्टर जत हायस्कूल, जत आज पुन्हा एकदा मी वर्गात आलो… पण आजचा वर्ग काहीसा वेगळाच होता… ना गडबड, ना गोंधळ, ना “सर… सर…” ची हाक… फक्त शांतता… आणि आठवणींचा आवाज होता… दार हलकेच उघडलं, आणि नजर सरळ त्या बाकांकडे गेली… जिथे कधीकाळी भविष्य बसायचं, आज तिथे रिकामेपण निवांत बसलेलं दिसलं… मी हळूच एका बाकाजवळ गेलो… हात ठेवला त्याच्या कडेला… जणू तोही मला ओळखून म्हणाला— “सर, इतक्या उशिरा का आलात आज?” मी हसलो… पण डोळे ओलावले… “आज शेवटचं आलाय रे… तुमच्याशी बोलायला… निरोप द्यायला…” दुसरा बाक जणू म्हणाला— “सर, आठवतंय? मीच ना तो… जो नेहमी गोंधळ घालायचो… आणि तुम्ही रागावूनही शेवटी हसायचात…” तिसरा बाक हळूच कुजबुजला— “सर, माझ्यावर बसलेली ती शांत मुलगी… तुमच्या एका शब्दानं उभी राहिली होती… आज ती कुठे असेल?” क्षणभर वर्ग जिवंत झाला… हसणं, बोलणं, प्रश्न, उत्तरं… सगळं पुन्हा कानात घुमायला लागलं… फळ्याकडे पाहिलं… खडू नसतानाही तो भरलेला वाटत होता… प्रत्येक रेषेत माझं आयुष्य होतं, प्रत्येक शब्दात विद्यार्थ्यांचं भविष्य होतं… मी शिट्टीचा आवाज आठ...