विद्यार्थ्यांच्या चित्रांना मिळालेले व्यासपीठ.. माझ्या शिक्षक जीवनातील सर्वात मोठा आनंद आनंद! -श्री.सुभाष शिंदे, सेवानिवृत्त कलाशिक्षक,स्काऊट मास्टर

विद्यार्थ्यांच्या चित्रांना मिळालेले व्यासपीठ... माझ्या शिक्षकजीवनातील सर्वात मोठा आनंद! 🎨🖌️

– श्री. सुभाष शिंदे

सेवानिवृत्त कलाशिक्षक, स्काऊट मास्टर

जत हायस्कूल अँड ज्युनिअर कॉलेज ऑफ आर्ट्स अँड सायन्स, जत

शिक्षक म्हणून माझ्या ३५ वर्षांच्या सेवाकाळात अनेक उपक्रम राबविण्याचे भाग्य मला लाभले. प्रत्येक उपक्रमामागे एकच ध्येय होते—विद्यार्थ्यांमधील सुप्त कलागुणांना योग्य दिशा देणे आणि त्यांच्या कलेला समाजापुढे आणणे.

चित्रकला हा केवळ एक विषय नसून विद्यार्थ्यांच्या कल्पनाशक्तीला, संवेदनशीलतेला आणि आत्मविश्वासाला आकार देणारा जीवनप्रवास आहे, असा माझा ठाम विश्वास होता. म्हणूनच विद्यार्थ्यांनी काढलेली चित्रे फक्त वर्गात किंवा प्रदर्शनात राहू नयेत, तर ती संपूर्ण महाराष्ट्राने पाहावीत, या उद्देशाने मी त्यांना वृत्तपत्रांसाठी चित्रे तयार करण्यास प्रोत्साहित केले.

यासाठी शाळेत विशेष मार्गदर्शनाचे तास घेतले. चित्रांची कल्पना कशी सुचवायची, रेखाटन, रंगसंगती, मांडणी, स्वच्छता, विषयाची मांडणी आणि वर्तमानपत्राकडे चित्रे कशी पाठवायची याचे बारकावे विद्यार्थ्यांना शिकवले. सुरुवातीला काही विद्यार्थ्यांनी प्रयत्न केले; त्यानंतर हळूहळू हा उपक्रम चळवळ बनला.

जेव्हा एखाद्या विद्यार्थ्याचे चित्र वर्तमानपत्रात प्रसिद्ध होत असे, तेव्हा त्या विद्यार्थ्याचा आनंद शब्दांत सांगता येणार नाही. दुसऱ्या दिवशी तो अभिमानाने वर्तमानपत्र हातात घेऊन शाळेत येत असे. वर्गमित्र त्याचे कौतुक करत, शिक्षक अभिनंदन करत आणि सर्वात मोठा आनंद म्हणजे पालकांच्या चेहऱ्यावर दिसणारे समाधान. अनेक पालकांनी आपल्या मुलांच्या कलेला प्रोत्साहन देण्यासाठी रंग, कागद आणि आवश्यक साहित्य उपलब्ध करून दिले. कला विषयाकडे त्यांचा पाहण्याचा दृष्टिकोन सकारात्मक झाला.

दैनिक पुढारीच्या 'अंकुर', दैनिक तरुण भारतच्या 'चॅम्पियन', दैनिक सकाळच्या 'बालमित्र' यांसह अनेक दैनिकांमध्ये माझ्या विद्यार्थ्यांची चित्रे सातत्याने प्रसिद्ध होत राहिली. सन २००७ ते २०२६ या कालावधीत जवळपास ६०० हून अधिक चित्रे विविध दैनिकांमध्ये प्रकाशित झाली. ही प्रत्येक प्रसिद्धी विद्यार्थ्यांच्या मेहनतीची आणि त्यांच्या सर्जनशीलतेची साक्ष आहे.

आजही त्या सर्व वर्तमानपत्रांच्या कात्रणांचा आणि चित्रांचा संग्रह मी जपून ठेवला आहे. अनेक माजी विद्यार्थी आणि विद्यार्थिनी आजही मला भेटायला येतात. स्वतःची बालपणीची चित्रे पाहतात, त्या आठवणींमध्ये हरवून जातात आणि म्हणतात, "सर, हे चित्र पाहिलं की पुन्हा शाळेत गेल्यासारखं वाटतं." शिक्षक म्हणून यापेक्षा मोठा सन्मान माझ्यासाठी दुसरा कोणताही नाही.

मी आज हे सर्व लिहित आहे, ते स्वतःची प्रशंसा करण्यासाठी नाही. माझ्या कार्याचे आत्मपरीक्षण करण्यासाठी आणि शिक्षक म्हणून केलेल्या प्रवासातील अनुभव जतन करण्यासाठी हे शब्द लिहित आहे. माझ्या प्रत्येक विद्यार्थ्याच्या यशात माझा छोटासा वाटा आहे, हीच माझी खरी कमाई आहे.

या प्रवासात मला तत्कालीन मुख्याध्यापक, सर्व सहकारी शिक्षक, पालक-बंधू-भगिनी आणि दि फ्रेंड्स असोसिएशन, जत या संस्थेच्या चेअरमन, व्हाइस चेअरमन, सेक्रेटरी, जॉइंट सेक्रेटरी, खजिनदार तसेच सर्व विश्वस्त यांचे अमूल्य सहकार्य लाभले. त्यांनी माझ्यावर ठेवलेल्या विश्वासामुळेच हे सर्व उपक्रम यशस्वीपणे राबविता आले. त्यांच्याप्रती मी मनःपूर्वक कृतज्ञता व्यक्त करतो.

आज सेवानिवृत्त झालो असलो तरी शिक्षक म्हणून माझे कर्तव्य संपलेले नाही. विद्यार्थ्यांच्या डोळ्यांतील स्वप्ने, त्यांच्या हातातील रंग आणि त्यांच्या मनातील सर्जनशीलता जिवंत ठेवण्याचा माझा प्रयत्न पुढेही सुरू राहील.

माझ्या सर्व विद्यार्थ्यांचे मनःपूर्वक अभिनंदन! तुमच्या यशामुळेच माझे शिक्षकजीवन समृद्ध झाले. तुमची चित्रे हीच माझ्या आयुष्याची सर्वात सुंदर संपत्ती आहे.

विद्यार्थ्यांच्या हातात रंग दिले... त्यांनी माझ्या आयुष्याला रंग भरले! 🎨🙏