शिष्याने केला गुरूचा गौरव...!

‌🌹 शिष्याने केला गुरूचा गौरव! 🌹

गुरू–शिष्य नात्याची हीच खरी श्रीमंती…

गुरू आणि शिष्याचे नाते हे केवळ शाळेच्या चार भिंतींपुरते मर्यादित नसते. काळ बदलतो, विद्यार्थी मोठा होतो, गुरू सेवानिवृत्त होतो; पण मनामध्ये निर्माण झालेला आदर, प्रेम आणि ऋणानुबंध मात्र कायम राहतो. याची सुंदर अनुभूती मला माझ्या प्रिय माजी विद्यार्थी प्रा. श्री. कुलकर्णी व्ही. पी. सर यांच्या रूपाने आली.

सध्या जत हायस्कूल अँड ज्युनिअर कॉलेज ऑफ आर्टस् अँड सायन्स, जत येथे मराठी विषयाचे आदर्श प्राध्यापक म्हणून श्री. कुलकर्णी सर कार्यरत आहेत. विद्यार्थी दशेपासून आजपर्यंत गुरूचा सन्मान करण्याची परंपरा जपणारा हा माझा विद्यार्थी आहे, याचा मला मनापासून अभिमान वाटतो.

मी सेवानिवृत्त होणार असल्याचे निश्चित झाल्यापासून आमची प्रत्येक भेट अधिकच भावनिक होत गेली. प्रत्येक वेळी कुलकर्णी सर आवर्जून म्हणायचे—

“सर, तुम्ही गेल्यावर शाळेमध्ये एक मोठी पोकळी निर्माण होणार आहे. तुम्ही सदैव कोणत्या ना कोणत्या कामामध्ये मग्न असता. तुमच्याकडून आम्हाला नेहमीच प्रेरणा मिळते.”

त्यांच्या या शब्दांमध्ये केवळ एका विद्यार्थ्याचे प्रेम नव्हते, तर आपल्या गुरूबद्दलची कृतज्ञता आणि मनापासूनचा आदर होता.

विशेष म्हणजे, आज ते प्राध्यापक झाले असले तरी इयत्ता पाचवी-सहावीमध्ये असताना शिकवलेली माझी बडबडगीते, अभिनयगीते आणि विविध उपक्रम आजही त्यांच्या स्मरणात आहेत. विद्यार्थी मोठा झाला, पद मोठे झाले; पण गुरूने दिलेली शिकवण आणि बालपणीच्या आठवणी त्यांच्या मनातून कधीच पुसल्या गेल्या नाहीत.

काळाच्या ओघात ते शिक्षक म्हणून सेवेत आले आणि माझे सहकारी झाले. मात्र आमच्या नात्यात कधीही “गुरू-शिष्य” किंवा “सहकारी” असा भेद राहिला नाही. आम्ही एकमेकांकडून शिकत, एकमेकांना सहकार्य करत अध्यापन आणि विद्यार्थ्यांच्या सर्वांगीण विकासासाठी काम करत राहिलो.

तालुका, जिल्हा तसेच विविध कला-सांस्कृतिक स्पर्धांमध्ये विद्यार्थ्यांना सहभागी करताना कुलकर्णी सरांनी मला वेळोवेळी सहकार्य केले. अनेक प्रसंगी ते माझी मदत घ्यायचे आणि काही वेळा माझ्याकडे सहकार्याची अपेक्षा करायचे. गुरूचा अनुभव आणि शिष्याची ऊर्जा यांचा सुंदर संगम विद्यार्थ्यांच्या यशामध्ये दिसून येत होता.

आणि आज…

त्याच प्रिय शिष्याच्या हातून माझा सत्कार झाला!

हा क्षण माझ्यासाठी कोणत्याही पुरस्कारापेक्षा मोठा आणि आयुष्यभर जपून ठेवावा असा आहे.

माझ्या अंगावर शाल घालताना, नारळ देऊन सन्मान करताना मनात एकच विचार आला—

“आज माझी गुरुदक्षिणा मला माझ्या शिष्याने दिली!”

शिष्याने केलेला गुरूचा गौरव हा गुरूच्या आयुष्यातील सर्वात मोठा सन्मान असतो. कुलकर्णी परिवाराने केलेल्या या प्रेमळ सत्काराने माझे मन अक्षरशः भरून आले.

प्रिय कुलकर्णी सर,

तुमच्यासारखा विद्यार्थी लाभणे ही माझ्या शिक्षक जीवनाची खरी कमाई आहे.

तुमचे प्रेम, आदर आणि आपुलकी अशीच सदैव कायम राहो…!

गुरू–शिष्याचे हे नाते जन्मोजन्मी असेच सुंदर राहो, हीच मनापासून सदिच्छा! 🙏❤️

🌹 *“गुरूने दिले ज्ञानाचे धन,

शिष्याने दिला सन्मान;

याहून मोठी गुरुदक्षिणा,

गुरूच्या आयुष्यात नाही!”* 🌹

-श्री.सुभाष शिंदे, सेवानिवृत्त, कलाशिक्षक, स्काऊट मास्टर