आठवणींचा दिवा लावतो आहे...- श्री.सुभाष शिंदे,सर
आठवणींचा दिवा लावतो आहे...
- श्री.सुभाष शिंदे,सर
जत हायस्कूलचा उंबरठा आज,
पावलांना अलगद थांबवतो आहे…
मन मात्र प्रत्येक कोपऱ्यात,
आठवणींचा दिवा लावतो आहे…
हातातला खडू, रंगांची पेटी,
फक्त चित्रांसाठी नव्हती कधी…
विद्यार्थ्यांच्या स्वप्नांना रंग देताना,
माझीच दुनिया फुलत गेली नवी…
फळ्यावर उमटलेले ते रंग,
आजही माझ्याशी बोलत आहेत…
“सर, अजून एकदा शिकवा ना…”
असेच जणू हळूच म्हणत आहेत…
स्काऊट मास्टर म्हणून उभा राहिलो,
शिस्त, सेवा, धैर्य शिकवत गेलो…
“तयार रहा” हा मंत्र देताना,
स्वतःलाच नकळत घडवत गेलो…
मैदानावरचे ते पाऊलखूण,
आजही माझी वाट पाहत असतील…
प्रत्येक शिट्टीच्या आवाजात,
माझेच दिवस हरवून गेले असतील…
ही शाळा माझ्यासाठी फक्त जागा नव्हती,
ती माझी आई होती, माझं घर होतं…
इथेच मी जगलो, इथेच शिकलो,
आणि इथेच माझं आयुष्य भरभरून होतं…
आज निघताना जाणवतं—
काहीतरी इथेच राहून जातंय…
माझ्या मनाचा एक तुकडा,
या भिंतींमध्ये कायमचा थांबून जातोय…
विद्यार्थ्यांच्या “सर…” या हाकेत,
माझं आयुष्य गुंतलं होतं…
आणि आज त्या हाकेशिवायचं जगणं,
मनाला थोडं एकटं वाटतंय…
निघतोय… पण तुटत नाही नातं,
जत हायस्कूलशी माझं बंधन आहे…
जिथे जाईन तिथे अभिमानाने सांगीन—
मी चित्रकला शिक्षक होतो…
मी स्काऊट मास्टर होतो…
मी फक्त धडे शिकवले नाहीत…
मी आयुष्य रंगवायला शिकवलं…
आणि म्हणूनच आज…
डोळ्यांत अश्रू, पण मनात समाधान आहे…
कारण मी शिक्षक होतो…
आणि हेच माझं खरं आयुष्य आहे…
- श्री.सुभाष शिंदे,सर
@#@#@#@#@#@#@#@
Comments
Post a Comment